काठमाडौं । मृत्यु कति नजिकबाट आएर फर्किन्छ ? यसको उत्तर खोज्न कुनै ठूलो दर्शन पढिरहनु पर्दैन। भोटेकोशीको विनाशकारी बाढीबीच सार्वजनिक भएको एउटा भिडियो हेरे पुग्छ—जहाँ एउटी आमा आफ्ना दुई सन्तानको हात समातेर जीवनका लागि दौडिरहेकी छन् र केही सेकेण्डको त्यो दौडले एउटा परिवारलाई उजाडिनबाट जोगाएको देखिन्छ।
पछाडिबाट छालजस्तै उर्लिरहेको छ बाढी। पानी मात्र होइन, लेदो, ढुंगा, माटो र भग्नावशेषको भयावह भेल तीव्र गतिमा बस्ती र सडकतर्फ आइरहेको देखिन्छ। अगाडि छन् विद्यालय पोसाकमा देखिने दुई बालबालिका। उनीहरूको बीचमा छिन् आमा।
त्यो क्षणमा उनलाई आफ्नो ज्यान जोगाउनेभन्दा ठूलो चिन्ता आफ्ना सन्तानको थियो।
भेल दौडिरहेको थियो, आमा पनि दौडिरहेकी थिइन्। फरक यत्ति थियो—भेलले विनाश बोकेको थियो, आमाले जीवन।
लडिन्, तर हात छाडिनन्
भिडियोमा देखिएअनुसार, खतरा महसुस भएपछि आसपासका मानिसहरू पनि सुरक्षित स्थानतर्फ भाग्न थाल्छन्। त्यही क्रममा ती महिला एकपटक लड्छिन्। तर समयसँग प्रतिस्पर्धा गरिरहेको त्यो क्षणमा उनले हार मान्दिनन्।
केही सेकेण्डमै उठ्छिन्।
दुवै सन्तानलाई समाउँछिन्।
र फेरि दौडिन्छिन्।
पछाडिबाट मृत्युको भेल अझ नजिकिँदै गएको देखिन्छ। तर आमाको हातबाट सन्तान छुट्दैनन्।
त्यो दृश्यमा कुनै संवाद छैन। कुनै भाषण छैन। कुनै नारा छैन। केवल एउटा आमाको दौड छ—आफ्ना सन्तानका लागि।
त्यही केही सेकेण्डको अन्तरालले परिवारको भाग्य नै बदलिएको हुन सक्ने देखिन्छ। उनीहरू केही क्षण ढिला भएको भए के हुन्थ्यो भन्ने कल्पना मात्रले पनि यो दृश्यलाई भयावह बनाउँछ।
‘पाँच सेकेण्ड’ : एउटा समय, जसले जीवन र मृत्यु छुट्यायो
सामाजिक सञ्जालमा फैलिएको यो भिडियोप्रति धेरैले भावुक प्रतिक्रिया दिएका छन्। कतिपयले यसलाई ‘पाँच सेकेण्डको चमत्कार’ भनेका छन्। भिडियोको दृश्यले पनि बाढीको भेल र परिवारबीचको दूरी अत्यन्तै कम रहेको देखाउँछ।
भिडियोमा देखिएकी महिलाको पहिचान, घटनास्थल, बालबालिकाको नाम तथा उनीहरूको अवस्थाबारे पनि आधिकारिक विवरण सार्वजनिक भएको छैन।
तर यी विवरण पुष्टि हुन बाँकी रहे पनि एउटा कुरा भने भिडियोले स्पष्टसँग देखाएको छ—विपद्को सबैभन्दा भयावह क्षणमा पनि एउटी आमाले आफ्ना सन्तानको हात छाडिनन्।
बाढीले धेरै कुरा खोस्यो, तर यो दृश्यले आशा छाड्यो
भोटेकोशीको बाढीले घर, सडक, पुल, बस्ती र परिवारहरूमा ठूलो क्षति पुर्याएको छ। कतिपय परिवारले आफ्ना आफन्त गुमाएका छन्, कतिपय अझै बेपत्ताको खबर कुरिरहेका छन्। विपद्ले छाडेको पीडा शब्दमा व्यक्त गर्न कठिन छ।
त्यही विनाशबीच आएको यो दृश्य भने मानवीय साहसको एउटा असाधारण कथा बनेर आएको छ।
बाढीको भेलले उनलाई लडाउन सक्यो,
तर सन्तानको हात छाड्न सकेन।
उनका लागि त्यो दौड केही मिटरको मात्रै थिएन।
त्यो दौड आफ्ना दुई सन्तानको जीवन र मृत्युबीचको दूरी थियो।
सायद त्यही भएर यो दृश्य यति धेरै मानिसको मनमा गढिएको छ।
किनकि विपद्को त्यो क्षणमा एउटा आमा केवल दौडिरहेकी थिइनन्—
उनी आफ्ना सन्तानका लागि मृत्युलाई जित्ने गरी दौडिरहेकी थिइन्।
